Per 1 september 2025 treedt Benno Haarman toe tot het KenBiS bestuur

Met ingang van 1 september treedt Benno Haarman toe tot het bestuur van het Kenniscentrum Bipolaire Stoornissen. Hij werkt als psychiater, universitair hoofddocent met promotierecht en hoofd behandelzaken van de afdeling Stemmings- en Angststoornissen van het Universitair Centrum Psychiatrie (UMCG).

In het UMCG is heeft hij als aandachtsgebied de bipolaire stoornis en precisiepsychiatrie. Hij combineert klinisch werk met onderzoek naar innovatieve behandelingen, waaronder de rol van het microbioom, neuromodulatie en gepersonaliseerde therapieën. Ook heeft hij nauwe banden met de patiëntenvereniging PlusMinus en organiseert hij regelmatig bijeenkomsten voor patiënten en naasten om wetenschappelijke inzichten toegankelijk te maken.

“Het hebben van een bipolaire stoornis is een ingrijpende ervaring. Het zet het leven vaak volledig op zijn kop en gaat gepaard met veel onzekerheid: zal ik nog herstellen, kan ik mijn werk hervatten en wat betekent dit voor mijn partner of kinderen? Samen met patiënten zoek ik naar het best passende behandelplan, waarbij we optimaal gebruikmaken van hoog-specialistische en innovatieve behandelmogelijkheden. Als hoofd behandelzaken en universitair hoofddocent wil ik eraan bijdragen dat nieuwe behandelingen snel en zorgvuldig hun weg naar de praktijk vinden, om zo steeds opnieuw het perspectief op een waardevol leven te vergroten.”

Binnen KenBiS wil hij bijdragen aan het versterken van de verbinding tussen wetenschap, klinische praktijk en patiëntenparticipatie. Hij zal op termijn de rol van penningmeester vervullen, en zal zich daarbij inzetten voor een goede organisatie en een degelijk financieel beleid van het Kenniscentrum, zodat de essentiële taak van verbinding, kennisdeling en organisatie van de zorg voor patiënten met een bipolaire stoornis ook in de toekomst gewaarborgd blijft.

Bijwerkingmonitor Centrum Lareb

De Bijwerkingmonitor is een online vragenlijstonderzoek van Bijwerkingencentrum Lareb. Met de Bijwerkingmonitor onderzoeken zij welke bijwerkingen medicijnen kunnen geven en hoe deze ervaart worden door de patiënt. Hiermee wordt er meer inzicht gegeven in de ervaringen van bijwerkingen voor de patiënt. Ook voor patiënten zonder bijwerkingen is deze online vragenlijstonderzoek belangrijk in te vullen. Bij de klinisch wetenschappelijke vergadering van KenBiS op 5 september zal er meer verteld worden over deze bijwerkingmonitor.

BiPolar-Steps, episode 2 ‘Alleen als het echt moet’.

Door Jennifer de Jong, SPV bij GGZ-Noord Holland Noord. Jennifer is verpleegkundige sinds 1996, SPV sinds 2006, heeft bijna 10 jaar in een gespecialiseerd team voor bipolaire stoornissen gewerkt en werkt nu in een GGZ-Wijkteam, waar bipolaire stoornissen nog steeds haar aandachtsgebied is.

Alleen als het echt moet.

“Maar ik zou wél het liefst willen kijken of het zonder medicatie lukt”. Simone probeert het stellig te laten klinken, kijkt me er tegelijkertijd hoogst onzeker bij aan. “Tuurlijk!”, zeg ik, net zo hard mijn best doend om overtuigend te reageren. Gezien haar verhaal schat ik die kans niet zo hoog in.

Simone heeft een week geleden een intakegesprek gehad bij ons team en haar verhaal liet weinig ruimte voor twijfel: ze heeft stemmingswisselingen die vrijwel zeker duiden op een bipolaire aandoening. De jarenlange klachten met gevolgen op haar werk en gezin, soortgelijke problemen bij haar moeder en zussen van haar moeder en ook de fases waarin het weer goed ging. Dat laatste was ook waarom ze steeds niet naar de huisarts ging. “Het gíng na een paar weken steeds wel weer en mijn man en kinderen zijn er gewend aan geraakt”. Ze baalt er wel van dat ze ondertussen al bijna 1,5 jaar niet werkt vanwege de pieken en dalen in haar stemming; haar collega’s en leidinggevende waren not amused met de vele ziekmeldingen. Dat zeiden ze niet, maar dat merkte Simone duidelijk.

Dus nu zit ze hier, bij het adviesgesprek waarin ze hoort dat we sterk denken aan een bipolaire stoornis. Ze lijkt niet eens verbaasd en geeft meteen te kennen dat ze geen medicijnen wil. Alleen als het echt moet.

 

 

Een maand of zeven later heeft Simone de draad van haar leven behoorlijk ferm opgepakt. Ze werkt op haar verzoek op een andere locatie waar ze minder stress ervaart, ze heeft met haar man de psychoeducatiecursus gevolgd, ze heeft een signaleringsplan en zoals ze graag wilde: geen medicatie. Ze blijft erbij en er is geen aanleiding om het met haar oneens te zijn. Ze is sinds de diagnose niet eens ontregeld geweest. Ze vertelt dat het weten wat er aan de hand is en wat ze kan doen al zoveel helpen. Door het lotgenotencontact tijdens de psychoeducatiecursus weet ze dat ze niet de allerheftigste vorm heeft, zoals ze zelf zegt. Ze geeft op tijd tegengas als ze een verandering in haar stemming aan voelt komen of als haar man dit tegen haar zegt. Voorheen ging ze tegen hém in, nu tegen de symptomen.

Ik besef me dat ze zich gelukkig mag prijzen dat het haar zonder medicatie lukt, maar ze toont zeker ook de kracht om er keihard voor te gaan.